Kadry z drogi.

Flagi i palmy pod tym samym niebem. Może dlatego na palmy łatwiej się patrzy. Trzy flagi i dwie palmy dostały to samo niebo, jednolite i bezwstydnie błękitne. Wiatr nie robi między nimi różnicy

Ścieżka nie kończy się nagle, tylko cichnie, jak zdanie wypowiadane coraz ciszej. Ścieżka schodzi w dół i z każdym zakrętem robi się cieńsza. Nie kończy się nagle — po prostu w pewnym momencie przestaje być widoczna, jak zdanie

Na piasku ślady wczorajszych ludzi i jedna pomarańczowa plamka dzisiejszego. Molo pali wczorajsze lampki. Plaża jest jeszcze niczyja. Piasek ma na sobie ślady wczorajszych ludzi i żadnego z dzisiejszych, poza jedną pomarańczową plamką po lewej stronie.

Fala co kilkanaście sekund rysuje granicę od nowa, jakby za pierwszym razem wyszła krzywo. Z góry wszystko jest prostsze: tu kamień, tu piasek, tu woda. Granica jest jedna i biała, i fala rysuje ją od nowa co kilkanaście sekund, jakby za

Rozłożone ramiona na murku. Kanion przyjmuje każdy gest, a o wietrze pierwsza wie spódnica. Ktoś wszedł na murek i rozłożył ramiona, jakby chciał objąć coś, czego objąć się nie da. Kanion nie ma nic przeciwko. On przyjmuje każdy gest.

Mgła zabrała horyzont. Może trzeba przestać widzieć daleko, żeby zobaczyć, co jest blisko. Woda pęka w trzech miejscach naraz, potem w czwartym, i nie da się patrzeć na wszystkie. Grzbiety wychodzą i wracają, jakby nie było w tym żadnego

Belki w poprzek, jedna po drugiej, jak zdania w liście, którego nie da się przeczytać na raz. Ścieżka nie udaje, że będzie łatwo. Rozłożyła belki w poprzek, jedna po drugiej, jak zdania w liście, którego nie da się przeczytać na

Filar niesie na głowie jedno drzewo jak koronę, na którą długo pracował. Filar stoi na samej krawędzi i trzyma na głowie jedno drzewo, jakby to była korona, na którą trzeba było długo pracować.

Rozbiło się na promienie, a mokry piasek podał całe to światło aż pod stopy. Słońce zaplątało się w palmach i rozbiło na promienie. Nie ma w tym niczyjej winy — po prostu drzewa stały akurat tam, gdzie ono schodziło.

Nie chce zejść do wody ani wejść w górę, więc wraca po samej sobie przez sto mil. Droga trzyma się zbocza obiema rękami. Nie chce zejść do wody, nie chce wejść w górę, więc idzie bokiem i wraca po samej sobie, i tak

Cień idzie po zboczu jak coś żywego, a płaski szczyt czeka na swoją kolej. Grzbiet wypłaszcza się na czubku i wygląda jak stół nakryty dla kogoś, kto nigdy nie przychodzi. Na środku została jedna skała, jak przewrócony kieliszek.

Każda palma na innej wysokości. Na dole ostatni pasek pomarańczy, po którym wiadomo, że nie ma na co czekać. Palmy oddały już wszystkie kolory i zostały z samą sylwetką. Stoją na różnych wysokościach, nierówno, jak coś, co rosło bez planu i wyszło

Wieżyczka stoi pusta na pustej plaży, a palmy zamykają dzień od strony lądu. Wieżyczka mówi wprost, że nikogo dziś nie uratuje. Stoi na pustym piasku, niebieska, uczciwa, i ta uczciwość jest w niej najładniejsza.

Powietrze nad kanionem jest tak suche, że wypija go po drodze. Deszcz idzie z chmur prosto w dół, cienkimi kreskami, i po drodze się kończy. Powietrze nad kanionem jest tak suche, że wypija go, zanim ten zdąży dojść

Wieża, latarnia, naczepy, druty. Światło nie wybiera, komu przydać godności. Niebo pali się od dołu, jakby ktoś podpalił horyzont i zapomniał o tym powiedzieć. Wieża stoi w środku tego ognia i nie robi się od niego cieplejsza.

Po lewej deszcz, po prawej błękit. Sosna stoi dokładnie na granicy i nie ucieknie, nigdy nie uciekała. Kanion podzielił się dziś na dwie połowy. Po lewej wisi zasłona deszczu, ciężka i szara, i wszystko za nią straciło kontur. Po prawej niebo trzyma się

Droga nie skręca, chmury idą w poprzek. Dwa światy, które spotykają się tylko tam, gdzie kończy się wzrok. Droga postanowiła nie zakręcać. Idzie prosto, ze spokojem kogoś, kto nie musi nikogo przekonywać, że dokądś prowadzi.

Nie umiała jej ominąć, więc ją objęła. Niebo rozstępuje się dokładnie nad środkiem tego uścisku. Rzeka nie umiała ominąć tej skały, więc ją objęła. Woda idzie pełnym łukiem, cierpliwie, jakby wiedziała, że kamień i tak w końcu ustąpi — tylko nie dziś i nie za naszego

Róż został tylko na dwóch szczytach. Ciemny las u stóp wie, że dla niego dziś nic nie zostało. Ostatnie światło zostało już tylko na dwóch szczytach. Górne partie są nasycone różem i pomarańczem, z całą fakturą skały; niżej barwa gaśnie i

Idzie w górę poza kadr. Słońce przebija się obok, jakby szukało, gdzie się kończy. Ujęcie z dołu. Po prawej pionowa, jasnoszara ściana idzie w górę aż poza kadr — nie widać, gdzie się kończy. Przed nią stoi rząd wysokich

Wychodzą z wody razem, w jednej linii, i nikt nikogo nie wyprzedza. Delfiny wychodzą z wody jeden przy drugim, prawie w jednej linii — ciemne grzbiety i płetwy, a przy nich rozbryzgi białej piany.

Pełnia ma każdy krater na wierzchu, a skała w dole nie łapie już nic. Pełny księżyc, z całą widoczną fakturą, stoi wysoko po lewej. Niebo pod nim jest gładkie i brzoskwiniowe, jaśniejsze im niżej.

Pod cyprysem stoi drobna sylwetka ze skrzypcami. Słońce schodzi do wody, jakby szło za muzyką. Słońce jest już tuż nad horyzontem, po lewej od przęsła mostu. Wyrasta z niego pionowa, jasna smuga, a po wodzie kładzie się złoty pas prowadzący do brzegu.

Promienie wchodzą z góry, spoza kadru. Ktoś zostawił niebo niedomknięte. Dolina otwiera się w głąb między dwiema ścianami: po lewej pionowa i jasna, po prawej niższe granitowe zbocza. Między nimi płaskie dno, zarośnięte iglastym lasem po sam