Muzyka

(cicho w tle, jak echo własnych myśli) „Uciekasz… wiem… ale nie tędy droga.”

Piłem, bo chciałem nie czuć, łyk pigułki — chciałem nie myśleć. W lustrze ktoś patrzył na mnie, ale nie umiałem go przyjąć. (szept): „to nie ty… to cień…” Mówią: „alkohol niszczy życie”, nieprawda — pustka niszczy życie. Trzymałem w kieszeni klucz do nieistnienia, tak łatwy jak wdech, tak szybki jak zapomnienie. (ad-lib): „wyłącz mnie… wyłącz mnie…” I nie walczyłem z używkami, walczyłem z ich obietnicą. (ad-lib): „połóż się… śpij… zniknij…”

Jeśli potrafiłem niszczyć swoje życie, potrafię też je zbudować. (ad-lib): „to ta sama energia…” Ta sama moc, tylko w drugą stronę.

Lenistwo nie było brakiem ambicji. Było pancerzem. (ad-lib): „nie rób… po co… i tak się nie uda…” Pigułki nie były odlotem. Były wymazaniem. (ad-lib): „zgaś… skasuj… reset…” Aż któregoś ranka obudziłem się bez chemii we krwi. (ad-lib — zaskoczenie): „halo… jesteś?” Poczułem ból. I nie uciekłem. (ad-lib — pierwszy raz pewnie): „stój. oddychaj.”

Nie robię planów na rok. Nie planuję „nowego życia”. Mam tylko jedno: jutro wstaję bez wstydu. Bez kaca. Bez chemii. (ad-lib): „światło… światło… światło…”

Z tej zmiany powstała książka. Nie poradnik. Nie świadectwo. Portal. Strona po stronie — wgrywam nowy system operacyjny: czucie zamiast znieczulenia, obecność zamiast ucieczki, światło zamiast wstydu. (ad-lib — jak echo): „update… update… nowa wersja Ciebie…” Drzwi są otwarte. (szept): „wejdź…”